Ons mezelf

Op mijn zevende verloor ik mijn vader. Een verlies dat mijn wereld op zijn kop zette. Als kind begreep ik niet goed wat er gebeurde en nog minder hoe ik met al die gevoelens moest omgaan. Het idee dat mijn leven verderging, terwijl het zijne stopte, voelde verwarrend en oneerlijk. Jarenlang heb ik geprobeerd mijn verdriet een plaats te geven, helemaal alleen en vaak in stilte.

Tijdens de coronaperiode werd ik opnieuw hard geconfronteerd met verlies. In amper drie jaar tijd moest ik afscheid nemen van zeven dierbare familieleden. Het verdriet stapelde zich op, maar opnieuw zette ik mezelf opzij om er te kunnen zijn voor anderen. Tot mijn lichaam en mijn hoofd aangaven dat het genoeg was. Ik belandde in een burn-out – een moment dat pijnlijk was, maar ook nodig.

Het werd een keerpunt. Ik ging op zoek naar hulp en leerde stap voor stap dat ik mijn rouw niet alleen hoefde te dragen. Dat verdriet tonen geen zwakte is, maar net kracht. Dat er mensen bestaan die je écht begrijpen, ook al hebben ze niet dezelfde persoon verloren. Voor het eerst voelde ik ruimte om te ademen, om te voelen, om te helen.

De opening van mijn praktijk op 10 april is dan ook heel bewust gekozen. Op die dag zou mijn vader zijn 90ste verjaardag gevierd hebben – de man bij wie dit verhaal begint. Ik kan hem geen cadeautje meer geven, maar ik hoop hem op deze manier wel heel trots te maken. Dat uit iets zo pijnlijk, toch iets zachts en waardevols kan groeien.

Wat ik zelf zo hard gemist heb, wil ik vandaag kunnen geven aan kinderen en jongeren. Een veilige plek waar ze zichzelf mogen zijn. Waar niets moet en alles er mag zijn. Waar ze hun verdriet niet moeten verstoppen, maar stap voor stap mogen leren dragen.

Met De Rode Vlinder wil ik kinderen begeleiden van A tot Z in hun rouwproces: van het eerste afscheid, het ‘groeten’, tot de begrafenis en het leven daarna. Ik wil hen laten voelen dat hun leven niet stopt, dat er nog zoveel moois op hen wacht. Dat rouw geen einde kent, maar een andere vorm krijgt – waarbij hun dierbare altijd een plek houdt in hun hart, ook al zijn ze niet meer aan hun zijde. 

Het heeft veel tijd, tranen en moed gevraagd om te staan waar ik vandaag sta. Maar net daarom wil ik er zijn voor anderen. Zodat geen enkel kind het gevoel hoeft te hebben dat het zijn/haar verdriet helemaal alleen moet dragen.